Wytrzymałość, wydłużenie i adhezja – trzy parametry, których nie wolno mieszać

Wytrzymałość pełnej grubości

Oznaczenie EP 400 informuje o nominalnej wytrzymałości taśmy w kierunku wzdłużnym wyrażonej w N/mm szerokości. Nie jest to dopuszczalne naprężenie robocze. Projektant dobiera współczynnik bezpieczeństwa, uwzględnia rozruch, hamowanie, trasę, złącze, udary i wymagany zapas.

ISO 283:2023 opisuje badanie wytrzymałości na rozciąganie, wydłużenia przy zerwaniu i wydłużenia przy sile odniesienia dla pełnej grubości tekstylnej taśmy. Opcjonalnie można badać także kierunek poprzeczny. Wynik ma sens tylko z informacją o metodzie, kierunku i próbce.

Wydłużenie: nie tylko wartość przy zerwaniu

Dla pracy przenośnika ważniejsze od spektakularnego wydłużenia przy zerwaniu bywa wydłużenie przy sile odniesienia oraz trwałe wydłużenie po docieraniu. To ono wpływa na wymagany zakres śruby napinającej albo skok stacji grawitacyjnej. Konstrukcje EP zwykle zachowują się pod tym względem korzystniej niż klasyczne NN.

Przy pomiarze długości taśmy na przenośniku trzeba zanotować pozycję napinacza i jego dalszy zakres pracy. Sam obwód bez tej informacji nie wystarcza do zamówienia taśmy zamkniętej.

Adhezja między przekładkami i okładką

Adhezja określa siłę potrzebną do rozdzielenia sąsiednich warstw. Zbyt mała sprzyja rozwarstwieniom w rejonie bębnów, uderzeń, krawędzi i złącza. Zbyt wysoka wartość sama w sobie nie dowodzi jakości całej taśmy; ważna jest powtarzalność oraz sposób zniszczenia próbki.

ISO 252:2023 opisuje badanie adhezji między przekładkami oraz między okładką a osnową. Norma zaznacza, że wyniki metod A i B mogą nie być porównywalne, dlatego w protokole trzeba wskazać zastosowaną metodę.

Co zamieścić w świadectwie

• identyfikację taśmy i partii,
• normę, wydanie i zastosowaną metodę,
• kierunek pobrania próbki i liczbę powtórzeń,
• wytrzymałość, wydłużenie przy zerwaniu i sile odniesienia,
• adhezję warstw oraz opis rodzaju zniszczenia,
• datę badania i warunki kondycjonowania.

Powiązane tematy